این مقاله در سال 1377 در کتاب «سقراط خراسان» و به مناسبت دهمین سالمرگ استاد محمدتقی شریعتی (به اهتمام محمود اسعدی) چاپ شده است.

کارنامه‌ی کانون، که ضمیمه شده است، از نخستین مانیفست‌های نوگرایی دینی در دهه‌ی 20 شمسی به حساب می‌آید که پایه‌گذار نوعی سنت در نوگرایی دینی در دهه‌های بعدی شد.

بنام خدای تعالی نام این بنده محمدتقی نام خانوادگیم مزینانی شهرت شریعتی است. پدرم مرحوم شیخ محمود جدّم مرحوم آخوند ملاقربانعلی از شاگردان برجستهٔ مرحوم حاج ملاهادی سبزواری حکیم و فیلسوف شهیر شرق و ممتاز عصر خویش می‌باشد. طائفه مادری اینجانب نیز از روحانیون و سادات صحیح‌النسب حسنی هستند. همه قبیلهٔ من عالمان دین بودند.

احسان شریعتی

همه قبیلهٔ من عالمان دین بودند. حدود یک قرن مناصب دینی و ریاست روحانی آن حدود که از توابع قابل توجه و ممتاز سبزوار است و در گذشته به جهاتی که مجال بیانش نیست موقعیت بسیار مهمی داشته با پدران و اقوام من بوده است و هم‌اکنون آثار تهذیب و تربیت و تعلیم و تزکیه آنها در میان اهالی آنجا محسوس و مشهود است و شکر خدا را که آن نیکمردان با همت جز عمل صالح ذخیره‌ای و غیر از نام نیک یادگاری از خود نگذاشتند.
(از زندگی‌نامهٔ خودنوشت محمدتقی شریعتی)